Ferdinand vroeg mij iets te schrijven over mijn ervaringen met de Mind Link. Ja, goh, hoe ga je zo iets omschrijven en dan nog wel zo een grote scepticus als ik………
En toch er is zoveel veranderd…….ten goede veranderd.
Mijn verhaal begint 3 jaar geleden. Ik had veel diversen soorten problemen. Fysiek, motivatie, humeur ,mijn gebit en daar zat ook nog een batterij emotionele bagage bij. Je wordt gevormd door de dingen die je mee maakt en vaak nog meer door de negatieve dingen. We denken vaak wel dat we ze hebben opgelost, zoals ik vaak zeg “ ik ben er klaar mee” , maar dat is 9 van de 10 keer een sterke poging tot zelfovertuiging. Daar kwam ik bij de MindLink al snel achter.
Ik ben nog al een vrij open persoon, je mag me alles van me weten en vragen en ik geeft vrijwel altijd een eerlijk antwoord. Ook als je het niet wilt weten.
Bij de MindLink bleek al gauw dat, dat niet alleen de oppervlakte was maar dat dit diep in mijn zit. Mijn onderbewustzijn geef namelijk ook gelijk antwoord waardoor de MindLink ineens heel diep door kwam. Als een open gepelde ui liet mijn onderbewustzijn het “programma” toe. Waardoor het al gauw en diep bij de aard van het probleem kwam.
In mijn geval kwam de moeilijke relatie met mijn moeder en de twee miskramen waarover ik niet normaal kon denken of spreken zonder mee gezogen te worden in een diepe ravijn die ergens binnen in mij zat. Als ik in contact kwam met iemand die net zo een gelijke vreselijke ervaring had gehad. Dan werd ik weer terug gezogen in die put en was vervolgens een tijd lang weer bezig om hier uit te klimmen. Maar wel de schone schijn ophouden want alles is goed, andere zijn gek….... bijna gelijk aan de oppervlakte.
Ik hoefde niks uit te spreken de “ software” vond het als vanzelf en gaf tegen al het negatieve iets positiefs. Aan het eind van de sessie, waarin me na het nalezen van de resultaten al wat dingen waren gaan dagen. Kreeg ik een buisje met korreltjes in mijn handen waar de positieve informatie was ingeladen en deze moest ik 2 maar daags 10 in de mond onder de tong laten smelten. Oké, ik had mijn bedenkingen, maar baat het niet dan schaad het niet toch?
En wat is er veel veranderd. Na een paar dagen van dikke, dikke tranen die langs mijn gezicht lopen, terwijl ik super in mijn nopjes en vrolijk was. (achteraf gezien het oude verdriet dat eruit moest)
Er vaarden ik rust en vrede en acceptatie met alles ook met de problemen.
De relatie met mijn moeder is wat verbeterd.
Ik heb alles nu aanvaard. Het is zo, zij is zo.
En daar in vind ik mijn rust. Ik besef dat zolang zij niet ook veranderd de band ook niet kan veranderen. Maar dat is iets aan haar. Niet aan mij. Dat is haar blokkade.
Maar met mijn kloof, mijn bodemloze put, mijn verwerking van mijn miskramen……
Daarin is alles veranderd.
Ik kan er nu oprecht over praten, nadenken en zoals je nu leest schrijven.
De emotie die daar op zat is weg….en met weg bedoel ik ook compleet weg.
Niet dat ik het niet meer weet, maar het is “verhuist” naar een mooi rustig en vredig plekje in mijn hoofd. Het is goed zo.
Daarbij komt ook nog eens dat ik mijn fysiek beter veel beter waan als ooit. Ik ben gaan sporten. Ben veel vrolijker, minder moe en minder rare pijntjes.
Ik heb mijn gebit laten repareren en ben gaan ontgiften.
Ik heb verantwoording genomen voor mijn leven en heb een hoop omgegooid.
Achteraf gezien had ik het veel eerder moeten doen. Dan was mijn leven veel eerder zo prachtig geweest.